پنچ شنبه ایی به هر طرف که نگاه میکردم بهانه ایی بود برای یه دل سیر زار گریه کردن  

منی که بی بهانه خوب گریه میکنم حیف این همه بهانه نبود منم نامردی نکردم تا رسیدم خونه  یک دل سیر زار گریه کردم

می پرسیدن اخه چی شده جاییت درد میکنه که اینجوری گریه میکنی؟!                      

گفتم خب سرم ،سرم که نه برای دلم ، دقیق ترش برای خودم من تمامِ خودم درد میکند نه از این دردا ها

دردِ ..اهان شاید درد بی درمون ،از اونایی که باید دخیل ببندنا 

فقط حاله من خراب تره، این دخیل ها افاقه نمیکند

منو باید مستقیم بی واسطه دخیل ببند به دلــه خدا ، به خــدا به خودِ خودِ خـــــدا 

 و زار گریه میکنم

جامونــــده ها

۱. از اثرات زار گریه کردن اینه که بعدش شاید حالت یه کم بهتر بشه ولی این سردردِ که بعدش ولت نمی کنه

۲. مامانی نمیدونست این زار زدنم واسه چیه واسه همین دلناگرونم بود ولی خدا که می دونست نمیدونم دلناگرونم بود یا نبود؟ بود چرا بود. من شده بودم عینه بچه ایی که پشت دیوار قایم شده و داره گریه میکنه و گهگاه هم سرک میکشه و میبینه با اغوش باز منتظرشن  با اینکه دلش لک زده واسه اون اغوشه و ارامشه ولی نمیره خودشم نمیدونه چرا نمیره شاید به خاطر بعضی کاراش داره خودشو اینجوری تنبیه میکنه  و چه تنبیه سختی و بعد این نرفتنوهم به بهانه هاش اضافه میکنه و مچاله میشه همونجا پشت دیوار و تنهایی اینقده گریه میکنه تا خوابش ببره